Staś, Burek i przedszkolne drzwi

Wrrr! Staś ryknął jak dinozaur i zeskoczył ze schodka.

Burek szczeknął, Mama się zaśmiała, a dinozaur na plecaku podskoczył.

– Dino pilnuje, Burek prowadzi, Staś da radę! – zawołał Staś.

Bo dziś był pierwszy dzień przedszkola.

Burek prowadził przez park, pod kasztanami, aż do żółtych drzwi.

Staś stanął. Drzwi były wielkie. A za nimi ktoś głośno płakał.

Staś złapał Burka za ucho.

– A jeśli ja też zapłaczę?

Mama przytuliła Stasia.

– Burek nie może wejść, kochanie. Ale dino zostaje z tobą.

Staś pogłaskał plecak. Ogon dinozaura był miękki i trochę wyliniały.

Tylko jak taki mały dino ma pilnować, żeby nie było smutno?

Pierwsza próba: Staś postanowił wejść jak groźny dinozaur.

– Wrrrrr!

Ale wtedy Burek też ryknął. Znaczy – zawył. Auuuu!

Pani w drzwiach podskoczyła, a z jej koka wypadł ołówek.

Druga próba: Staś schował się z Burkiem za Mamą.

– Nikt nas nie widzi – szepnął.

Ale Burek merdał tak mocno, że ogonem zrzucił Mamie czapkę z… nie, okulary!

Mama zmrużyła oczy. – Kto tu jest?

Staś wziął głęboki wdech.

– Dino pilnuje, Burek prowadzi, Staś da radę!

I wszedł za próg. Jeden krok. Drugi krok.

A wtedy za nim zamknęły się żółte drzwi. Klik.

Sala była pełna dzieci, klocków i hałasu.

Staś stał przy ścianie. Nikogo nie znał.

Trzecia próba: powiedzieć „cześć”.

– Cz… – zaczął.

Ale ze środka wyszło tylko cieniutkie „piiisk”, jak u myszki.

Nikt nie usłyszał. Staś usiadł w kącie i przytulił plecak.

Oczy zaczęły go szczypać.

Dino wyglądał na równie smutnego. Jego miękki ogon zwisał ze zdziwienia.

I wtedy coś stuknęło w szybę. Puk, puk.

To Burek! Stał na łapach za oknem, z nosem przyklejonym do szyby.

Merdał i robił śmieszne miny, jak zawsze, gdy chciał się bawić.

Staś zachichotał. A obok niego ktoś też się zaśmiał.

Chłopiec w zielonej czapce trzymał małego dinozaura z tekturowym ogonem.

– Mój też się boi – szepnął.

Staś popatrzył na swojego dino. Potem na Burka. I nagle wiedział, co zrobić.

– Wrrr? – spytał cichutko.

– WRRRR! – odpowiedział chłopiec.

I razem ryczeli, tupali i budowali z klocków wieżę wysoką jak wulkan.

Za szybą Burek wył z radości.

– Dino pilnuje, Burek prowadzi, Staś da radę! – śpiewali obaj.

Po południu Burek czekał pod żółtymi drzwiami. Mama też.

Staś zeskoczył z ostatniego schodka.

– Wrrr! Jutro znowu! – zawołał.

– Dino pilnuje, Burek prowadzi… a Staś ma kolegę!